تبليغاتX
درد دل من
 
درد دل من

صفحه نخست   ::   آرشیو  ::   تماس با من   
 
اعتراض جهانی برای توقف کشت خشخاش در افغانستان

 

 هیچ شهری و هیچ مکانی و هیچ خانواده ای در مقابل ضربات سنگین اعتیاد مصون نخواهد ماند . 
 
هیچ خانواده ای از ضربات اعتیاد مصون نخواهد ماند !
هیچ شهری و هیچ مکانی و هیچ خانواده ای در مقابل ضربات سنگین اعتیاد مصون نخواهد ماند .

از مدرسه تا دانشگاه ، از پارک تا ورزشگاه ، از جوان تا کهن سال و از دختر تا پسر و از بی سواد تا با سواد ، از شاغل تا بیکار .

و این جنگی است پنهان ، جنگ زیبائی با زشتی ، جنگ نیکی با بدی ، جنگ سلامتی با بیماری ، جنگ هوشیاری با دیوانگی ، جنگ انسان با اهریمن ......... و در نهایت جنگی است که عقابان تیزپرواز را تبدیل به کرکس ها و لاشخور ها خواهد کرد .
 
مرکز ارسال مهمات و متاع این جنگ پنهان ، کشور همجوار ما افغانستان است که امسال تولید تریاک آن به بیش از 8200 تن رسیده است و در لابراتوارهای دست ساز و خانگی همراه با سایر مواد شیمیائی زهرآگین تبدیل به هروئین و کراک می شود و در مسیر خود همه چیز را ویران خواهد کرد که متاسفانه ایران عزیز ما در مسیر این آتش ویرانگر قرار دارد .

ما تاکنون با هیچ وسیله و یا راهکاری قادر به جلوگیری از این طاعون وحشتناک نبوده ایم  و در این نبرد پنهان تاکنون بیش از 3800 نفر از فرزندان این مرز و بوم از  نیروی انتظامی به خاک و خون کشیده شده و به مقام رفیع شهادت نائل گردیده اند و این شوخی یا بازی نیست . و هر روز در کشورمان با جنازه هائی از فرزندان و پدران خود مواجه می گردیم که سرنگ در دست هایشان است و جان به جان آفرین تسلیم کرده اند و این هم شوخی  یا بازی نیست .

 
باید حرکت کرد ، زیرا با حرکت راه نمایان خواهد شد و تنها راهی که می تواند صدای ما را به گوش جهانیان برساند اعتراض آرام و مدنی است . که صدای حقیقت جوی ما را به گوش جوامع بین المللی ذیربط برساند و این حداقل کاری است که هر انسانی و هر ایرانی می تواند انجام دهد .
برای رساندن این پیام اعتراض متن فراخوان  ذیل را در آدرس  WWW.C61.IR  امضا می کنیم .
 
با احترام
دبير كل كنگره 60  دژاكام



چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387-9:43 |   | قلم دل | گروه  |لینک به نوشته
رنج

من نمی دانم و همین درد مرا سخت می آزارد

که چرا انسان

                این دانا

                            این پیغمبر

در تکاپوهایش ،

                       چیزی از معجزه آنسو تر

ره نبردست به اعجاز محبت ،

                                 چه دلیلی دارد ؟

چه دلیلی دارد که هنوز ،

مهربانی را نشناخته است ؟

 

و نمی داند در یک لبخند ،

                   چه شگفتی ها پنهان است !

من بر آنم که درین دنیا

     خوب بودن به خدا سهل ترین کار است .

و نمی دانم ،

    که چرا انسان ،

           تا این حد ، با خوبی بیگانه ست

و همین درد مرا سخت می آزارد ......

 فریدون مشیری



سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387-20:19 |   | قلم دل | گروه  |لینک به نوشته
می تونی جواب بدی بهم ؟

 

سلام دوستای عزیز من چند تا سوال از شما داشتم که خوشحال می شم به اونها جواب بدید .

 

به نظر شما اعتیاد چیه ؟

به نظر شما معتاد کیه ؟

اصلاً چند نوع اعتیاد داریم ؟

 بازم به نظر شما مواد مخدر چیه ؟

 اصلاً بمن بگید اعتیاد ترک داره  و چکار باید بکنی ؟

خوشحال می شم به این سوالها جواب بدید 

          



دوشنبه سیزدهم خرداد 1387-16:3 |   | قلم دل | گروه  |لینک به نوشته
بیاید خودمون رو کمی مقایسه کنیم !!

اگه يه نفر بخواد ما رو بي خود و بي جهت كتك بزنه چه بلائي به سرش مي ياريم ، اگه بخواد ما رو مسخره كنه چجوري باهاش برخورد مي كنيم ، اگه يكي ما رو همينجوربخواد كتك بزنه چه بلائي بسرش مي ياريم اگه يكي بخواد به ما فحش و ناسزا بده چطوري دندوناش رو توي دهنش خورد مي كنيم يا نه اگه يكي يه بدي در حق ما بكنه تا چند وقت كينه مي گيريم و تو دلمون مي مونه و فراموش نمي كنيم و  اگه مشكلي سر راهمون قرار بگيره چطوري تمام روحيمون رو از دست مي ديم و نااميدترین نااميد ها مي شيم.

 

اصل مطلب من در مورد افرادي كه ما اسم ديوونه رو روي اون ها گذاشتيم ، افرادي كه خيلي ،عاقل تر از ما هستند ، آدمائي كه هيچوقت تكبر و غرور ندارند با اينكه پيش خدا خيلي عزيزتر از ما هستند .

اگه يه ديوونه  رو بي خود و بي جهت اذيت كنند بدل نمي گيره و  خيلي راحت مي بخشه ، اگه يكي بخواد مسخرشون كنه و به اون ها بخنده ناراحت نمي شند و پابه پاي اون ها مي خندند . اگه يكي كتكش بزنه سريع از ياد مي بره و فراموش مي كنه ولي ما چي ؟ حتي اگه اون لحظه انتقام هم بگيريم باز هم توي خاطر ما مي مونه و از اون فرد كينه بدل مي گيريم . اگه به يه ديوونه فحش و ناسزا بدند اهميت نمي ده و پيش خودش مي گه كه داره از من تعريف مي كنه ولي ما نه! تا نابودش نكنيم بي خيال نمي شيم .

شايد بگيم ديوونه ها كه نه بلكه افراد عقب مانده ذهني ، مشكلي ندارند ولي همين كه بين ما آدماي به ظاهر عاقل گير افتادند مشكل اصليشونه . ولي اگه مشكلي هم سر راهشون قرار بگيره ياد گرفتن كه فقط بايد به مشكلات بخندند و اون مشكل رو حل كنند ولي ما آدماي معمولي اينجوري نيستم تا يه مشكل كوچولو سر راهمون قرار مي گيره سريع نااميد مي شيم و فكر مي كنيم تمام غماي آسمون روي سرمون آوار شده و فقط هم ما مشكل داريم .

به خدا فرق ما با اون ها از زمين تا آسمونه ، چون كه هميشه مي تونيم برق محبت ، بخشش ، مهربونيو شادي رو توي چشماي اونا ببينيم وليبر عكس توي چشماي ما خيلي وقت ها برق كينه و دشمني و كينه ديده مي شه .

يه فرق اساسي ديگه هم با هم داريم و اون هم اينه كه ما هميشه توي آرزوهامون ، ديروزمون و فرداهامون غرق مي شيم و ازهدف اصليمون كه همون موفقيت دور مي شيم ولي اون ها هميشه به فكر الانشونند براي همينه كه خيلي وقت ها شادو خوشحالند اون ها هيچوقت توي گذشته و فرداهاي نيومده نمي مونند و هميشه سعي مي كنند از همون لحظشون خاطره اي خوب به جا بزارند .

 

نمي گم دلم بحالشون مي سوزه چون مي دونم كه اون ها مرتبشون خيلي بالاتر از من و پيش خدا خيلي عزيزتر از من هستند . نمي دونم اون ها به چه علتي اينگونه آفريده شدند ولي اين موضوع رو با تمام وجود حس كردم كه اون ها وسيله اي شدند از سمت خدا براي ما تا بتونيم زندگي رو بهتر درك كنيم ، تا بتونيم نعمات خدا رو بهتر ببينيم . اون ها آفريده شدند تا بفمونند به ما كه زندگي چيه َو بايد چجوري زندگي كنيم و بيشتر حواسمون رو نسبت به خودمون ، خدا و اطرافمون بيشتر جمع كنيم .

اميدوارم حداقل بتونيم كمي هم از اون ها الگوبرداري كنيم تا شايد اينگونه يه زندگي موفقتري داشته باشيم ، چون اون ها زندگي خيلي خيلي راحتي دارند و همين مي تونه نكته مثبتي باشه براي ما .

ديوونه شدن لياقت مي خواد كه ما خيلي سخته به اون نقطه برسيم .

 



دوشنبه ششم خرداد 1387-10:6 |   | قلم دل | گروه  |لینک به نوشته
داستانی واقعی از انسان هائی که موش آزمایشگاهی شدند !!!

دلم می سوزه به حالشون ، آدمائی که توی این قرن دارن موش آزمایشگاهی می شن ، صبر کنید براتون می گم .

آره عزیز دلم می خوام از یه قشر بی گناه بگم که به خاطر یک اشتباه سر از مسلخ در آوردن .

آدمای مصرف کننده مواد مخدر رو می گم ، به خاطر نادونی به سمت اعتیاد و مواد مخدر رفتن . ولی همیشه سر از یه جای بدتری درمیارن ، خوب اعتیاد هم چیزی کوچکی نیست که بخواد به آسونی هم درمان بشه .

نمی دونم چی بگم ، فقط می تونم این رو بگم که مصرف کننده های مواد بی اراده نیستند ، بی غیرت نیستند ، باور کنید آخر اراده اند ، آخر شهامتند فقط این موضوع مهم است که راه درمان درست رو نمی شناسند .

قصد توهین به هیچ پزشک و محقق رو هم ندارم ، ولی واقعاً می گم هر چی داره سر این مصرف کننده های بنده خدا می یاد به خاطر این روش های بی ارزشی که روز به روز دارن بوجود می یارن . مثل سم زدائی ، متادون درمانی ، تمچیزک درمانی ، شوک الکتریکی و  ... که همه اینا جنایتی هستند نابخشودنی . هر کدام از این روش هائی رو  که بوجود آوردن باعث جنایاتی شد که هیچ وقت دیده نشده و نخواهد شد . روشهائی که سودی نداره و فقط باعث می شه کار افراد مصرف کننده رو خراب تر کنه .  

فردی که تریاک مصرف می کرد ، به خاطر اینکه تریاک خودش رو کنار بزاره به خاطر روش غلطی متادون درمانی به سمت اعتیاد رفتند ، فردی که فقط مصرف کننده خورده پای حشیش بود ، به خاطر یک راهکار اشتباه و مضحک تبدیل شد به یک تزریقی که روزی 20 بار باید تمچیزک تزریق کنه .

  

چقدر از این زندگی ها از هم پاشید ، نمی دونم فقط خدا می دونه ، چند ها نفر به خاطر عدم موفقیت تو این روش ها دست به خودکشی زدند بازم نمی دونم . بازم فقط خود خدا می دونه ..

 

فقط این رو می دونم قضیه ترک اعتیاد باعث شده خیلی ها سود بالائی بدست بیارند و از این بنده خدا ها که بدنبال راه ترک اعتیاد هستند سوء استفاده کنن و هزینه های گزافی از اینا بگیرن و آخرش هم به هیچ نتیجه نمی رسن و باز هم روز از نو و روزی از نو . فقط بازهم تجربه ای شکست تو ذهنشون میمونه .

نمی دونم کی قراره این آزمایشات علنی و بیهوده متوقف می شه ، ای کاش بفهمند که این افراد انسانن و نه موش آزمایش گاهی که بخوان برای پیشبرد اهدافشون زندگی اونارو به خطر بندازن . 

 

 ولی امیدوارم روزی برسه که جلوی تمام این آزمایشات ها گرفته بشه و روش اصلی درمان اعتیاد رو پیدا کنند تا این قشر بیگناه بهمراه خانواده هاشون بیشتر از اینها عذاب نکشند .

 ایکاش تو این کوره راه ها یکی دست خستشون رو بگیره !!

 



پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387-17:35 |   | قلم دل | گروه  |لینک به نوشته
مسئولیت بزرگ انسان بودن

 

آیا آن شبنم را بر سینه پهن برگ دیده ای ؟

 

انگار آغوش برگ به تماشای میهمان تک قطره ای نشسته و از راز بلبل که به تماشای گل است ، قصه ها برایش می گوید .

 

آیا آن قطره اشک در چشم یتیمی که خواهان نوازش دستت بر سرش است و تو محرومش می کنی ، دیده ای ؟

 

آیا آن غصه که چون بغض در گلو ، خانه کرده و صاحبش را می آزارد و با یک درد دل تو ، شکسته می شود ، دیده ای ؟

 

آیا آن گرفتاری که از عمق چشمانش ، دستی برآورده و به سوی تو دراز کرده ، دیده ای ؟

 

آیا جنس نگاه بی بضاعتی که در بازار به خریدار و فروشنده است ، شناخته ای ؟

 

آیا صدای ناله آن مرغ سحری که می گوید : «یک روز دیگر گذشت و تو بی خبری » ، شنیده ای ؟

 

آیا دست پینه بسته ای که در هر پینه آن ، رنج سالیان نهفته ، دیده ای ؟

 

آیا فریاد دل زنی که امشب بر سر سفره اش ، چیزی ندارد که برای فرزندانش بگذارد ، شنیده ای ؟

 

آیا آن معصومیت چشم دخترکی که از بی مادری به آسمان ، خیره شده را دیده ای ؟

 

 

در قبال این نگاه ها ، اشک ها ، بغض ها و صدا ها ، مسئولیتی داریم به نام

«« انسان بودن »»

           چون او هم مخلوقی چون من و من هم مخلوقی چون اویم

 

 



چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387-16:24 |   | قلم دل | گروه  |لینک به نوشته