تبليغاتX
درد دل من
 
درد دل من
صفحه نخست   ::   آرشیو  ::   تماس با من   
 
مرگ انسانیت

**درگـــذرگاه تاريخ **

 

از همان روزي كه دست حضرت‌قابيل گشت‌آلوده به خون حضرت‌هابيل                                        

  از همان روزي كه فرزندان آدم  زهرِ تلخ دشمني در خونشان جوشيد            

آدميت مُرد  گرچه‌آدم زنده بود ،                                                                

از همان روزي كه يوسف را برادرها به چاه انداختند ،                             

از همان روزي كه با شلاق و خون ديوار چين را ساختند ،

آدميت مرده بودگرچه آدم زنده بود                                                                                                                                                                       بعد    دنيا  هي پر از آدم شود و اين آسياب گشت وگشت ،

قرنها از مرگ آدم هَم گذشت ،              

اي دريغ ، آدميت بر نگشت ،

قرن ما روزگار مرگ انسانيت است ،            

 سينة دنيا ز خوبيها تهي است ،

صحبت از آزادگي ، پاكي، مروت ابلهيست ،                               

صحبت از عيسي‌و‌موسي و محمد نابجاست               

قرن موسي چوبهاست

من كه از پژمردن يك شاخه گل                  

از فقان يك قناري در قفس

از غم يك مرد در زنجير                

حتي قاتلي بر دار                

                             

اشك در چشمان‌و‌بغضم در گلوست                       

ون در اين ايام   زهرم در پياله   

اشك‌وخونم در سبوست    مرگ او را از كجا باور كنم                     

صحبت از پژمردن يك برگ نيست        

فرض‌كن مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست                                  

فرض‌كن جنگل بيابان بود از روز نخست    

فرض‌كن يك شاخه گل در جهان هرگز نًرست

در كويري سوت‌و‌كور در ميان مردمي با اين مصيبتها صبور

صحبت از مرگ محبت ، مرگ عشق ، گفتگو از مرگ انسانيت است

 

 

 «‌‌ فريدون مشيري »

 



شنبه هجدهم اسفند 1386-16:17 |   | قلم دل | گروه  |لینک به نوشته
به کجا چنین شتابان

به کجا چنین شتابان؟

 گون از نسیم پرسید!

که دلم گرفته زینجا هوس سفر نداری ز غبار این بیابان.

همه آرزویم اما چه کنم که بسته پایم.

به کجا چنین شتابان؟

به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم.

سفرت بخیر اما تو و دوستی خدا را چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی به شکوفه ها به باران برسان سلام مارا...



چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386-15:8 |   | قلم دل | گروه  |لینک به نوشته
اینک آخر زمان

 

 

دنیا بتدریج توسط خداوند بوجود آمد ، موجودات ریز و درشت ، تک سلولی  ها ، گیاهان ،خزندگان، دایناسور ها و  سرانجام بشر ... .

بشر چیزی جز خشت نبود ولی روح خدا در او دمیده شد و به تبع تمام خصایل خدا هم در او جاری شد بخشش ، مهربانی ، یاری دادن ، بخشش و ....  

بشر هم راه را ادامه داد و از تمام خصوصیت های نیک خود استفاده کرد و پا در جای پای خداوند نهاد ، به همه نیکی می کرد و دوستدار تمام موجودات روی زمین بود تا اینکه لطف خدا شامل حال او شد و پنجره ای برای پیشرفت به روی او بازگشت تا او در زندگانی خود به تکامل رسیده و در تمام جهات پیشرفت نماید ، حال ادامه ماجرا ، ...... 

بشر روز به روز پیشرفت کرد ، هر چیزی را که توانست ساخت ، تا جائی که پا به کره ماه نهاد ، حتی موجودات دیگر را بوجود آورد، ولی حیف ، حیف و حیف و صد حیف .  

دنیا رنگ عوض کرد و به جای عشق ، نفرت در دل ها نشست ، بوی تمام گل ها غیر طبیعی شد ، مادر دیگر فرزند خود را قبول نمی کند و دیگر از عشق مادری هم خبری نیست ، کسی دیگر شکر خدا را بجای  نمی آورد و تازه کفر هم می گوید ، آرش کمانگیر هم اعتیاد پیدا کرده ، و خیلی از اسطوره های ما هم مثل او، رستم تغییر چهره داده، رخش خود را فروخته و به جای آن نیسان خریده تازه این که چیزی نیست  این موجود حتی ادعای خدا بودن هم می کند .

بگذریم ، .....

انگار واقعاً دوره آخر زمان سر رسیده و نمی دانم چه سرنوشتی نصیب ما کم خردان خواهد شد که چنین به پروردگار خود ناسپاسی کردیم که هیچ گناهی بالاتر از آن نخواهد بود ، امیدوارم خداوند به بزرگی و کرم خود ما را ببخشاید و نور امیدی را دوباره برای ما نمایان سازد .



چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386-13:4 |   | قلم دل | گروه  |لینک به نوشته